Bij ons thuis – juni 2020

Al een deel van de ouders beleefden hun “eerste schooldag 2.0”. Zoals steeds bij een eerste schooldag, ging dit gepaard met gemengde gevoelens. Toch zijn er nog veel ouders die op hete kolen zitten en verlangen naar een opstart van de lessen én therapieën van hun kind(eren). Zo ook Hilde. Hilde kroop in haar pen en laat van zich horen in onze rubriek “bij ons thuis”.

Onderwijs aan kinderen met een handicap in coronatijden

Kan jouw kind al naar school?

Vanaf 15 mei worden de lessen op school geleidelijke heropgestart.

Niet alle leerlingen gaan meteen terug naar school. In het lager onderwijs starten de leerlingen uit het zesde, het eerste en het tweede leerjaar. In het buitengewoon lager onderwijs starten er maximaal 3 leeftijdsgroepen en ze gaan ook niet voltijds terug. In het secundair onderwijs zijn er zeker opnieuw lessen voor de laatstejaars en de praktijkgerichte opleidingen. Ten vroegste vanaf 29 mei starten de lessen ook deels op school voor het tweede en vierder jaar. In het buitengewoon secundair onderwijs geldt voor OV4 dezelfde regeling als gewoon secundair onderwijs. Voor OV3 starten het laatste jaar kwalificatiefase en integratiefase. De dagen waarop ze niet op school zijn, leren ze dus ook vanaf 15 mei verder thuis via ‘preteaching’.  Meer info omtrent de heropstart van de lessen vind je hier.

Heeft uw kind een verhoogd gezondheidsrisico, en kan het (nog) niet mee opstarten vanaf 18 mei?
De school moet via afstandsonderwijs een verder aanbod voorzien. Neem contact met de behandelende arts van uw kind en bekijk of een attest aangewezen is. Contacteer school en CLB om goede afspraken te maken over leren op afstand.

Preteaching voor leerlingen met specifieke onderwijsbehoeften

Ook de leerlingen met specifieke onderwijsbehoeften die normaal in het buitengewoon onderwijs les volgen of de keuze hebben gemaakt voor inclusief onderwijs krijgen nu ‘aanlooplessen’’. Bekijk hier het filmpje van Lore. We erkennen dat deze vorm van leren voor vele leerlingen niet vanzelfsprekend is. Maar de leerlingen met een specifieke onderwijsbehoefte verdienen toch onze extra aandacht. We stellen vast dat vele onderwijskoepels, scholen, leerkrachten, leerlingen en ouders heel wat inspanningen doen om dit ‘thuisonderwijs’ te doen slagen. Zo bundelt bijvoorbeeld het Katholiek Onderwijs Vlaanderen op hun site heel wat tips en ideeën (omtrent afstandsonderwijs, leerinhouden, activiteiten, …) voor ouders en leerkrachten:  buitengewoon onderwijs in coronatijden. Wij waarderen dat veel leerkrachten in het buitengewoon onderwijs al veel moeite doen om in contact te blijven met hun leerlingen en om hen op maat te ondersteunen.

Jouw kind volgt buitengewoon onderwijs?

Veel scholen buitengewoon onderwijs en ouders maken zich zorgen maken of men wel voldoende rekening houden met de specificiteit van het buitengewoon onderwijs. Daarom publiceerde Katholiek Onderwijs Vlaanderen alle cruciale bedenkingen voor het buitengewoon onderwijs, gebundeld in negen principes.

Wanneer voor jouw kind de lessen in de school nog niet herstarten, kan je kind thuis les volgen via afstandsleren of preteaching. Maar voor kinderen uit het buitengewoon onderwijs moet de school ook steeds opvang aanbieden op school als dit niet mogelijk is, bijvoorbeeld omdat de situatie thuis onhoudbaar is geworden voor je gezin of omdat jullie als ouders allebei nu ook het werk moeten hervatten.

Maak je je zorgen of je kind goed om kan met het behouden van anderhalve meter afstand in de school? Dit zal voor alle kinderen uitdagend zijn! Bespreek je zorg met de betrokkenen (leerkracht, , CLB-medewerker, CLB-arts,…), informeer welke veiligheidsmaatregelen de school al neemt en bedenk wat jouw kind kan helpen, vb. zichtbaar maken wat mag via foto’s, picto’s, tape op de grond, de opstelling van het meubilair, het dragen van een mondmasker,… Hier vind je enkele tips om te communiceren met kinderen met een handicap over de maatregelen en over het gebruik van mondmaskers.

Gaat jouw kind normaal met het busvervoer naar de school? Om ervoor te zorgen dat zowel kinderen uit het buitengewoon onderwijs die les krijgen op hun school, als deze die er terecht willen in de opvang op school kunnen geraken, zullen de ritten die gepland worden door De Lijn, uitgevoerd worden. Dat betekent dat het transport via collectief vervoer (of ‘de busdienst’) van leerlingen naar het buitengewoon onderwijs doorgaat zoals gepland. De buschauffeurs en busbegeleiders blijven hun geplande ritten uitvoeren. Als je als ouder je kind liever niet met de bus meegeeft, maar zelf school wil brengen, is dat natuurlijk mogelijk.

Jouw kind volgt inclusief onderwijs?

Misschien behoort jouw kind tot de groep voor wie de lessen weer herstarten. Wanneer voor jouw kind de lessen in de school nog niet herstarten, kan je kind thuis les volgen via afstandsleren of preteaching. Maar opvang op school is ook mogelijk voor kinderen van wie de ouders werken in een sector die heropstart waardoor ze hun kind niet meer zelf kunnen opvangen.

Krijgt jouw kind normaal ondersteuning op school, bvb vanuit een ondersteuningsnetwerk, dan zal deze er nu misschien wat anders uitzien. Wanneer jouw kind de lessen mag starten kan er een probleem optreden, daar ondersteuners die in verschillende scholen tewerkgesteld zijn, zich nu moeten beperken zich tot werken in 1 school. Indien voldoende voorzorgsmaatregelen mogelijk zijn en genomen worden, kan de persoonlijk assistent van jouw kind wel gewoon mee naar school.

In het kader van preteaching kunnen ondersteuners de ondersteuning natuurlijk online of telefonisch verderzetten, zowel naar de leerling, de leerkracht als ouders toe en zorgen voor voldoende overleg tussen alle betrokkenen, bvb over een aangepast preteaching aanbod. Meer info omtrent een mogelijke invulling van deze ondersteuning vind je hier. 

Het Steunpunt voor Inclusie en de Vakgroep Orthopedagogiek van de Universiteit Gent werkten 10 concrete suggesties uit omtrent de ondersteuning van leerlingen met specifieke ondersteuningsbehoeften in coronatijden.

Bij ons thuis – April 2020 editie 2

Alles is relatief

En plots was daar een virus dat ons leven beperkte, en hoe
Velen moesten verplicht thuis blijven, vaak met hun kinderen, nog aan toe.
Al snel kwamen er tips om verveling tegen te gaan:
Leer een instrument, lees een boek, trek wandelschoenen aan.
Maar wat dan als je met die kinderen zit,
Dan verveel je je geen sikkepit
Die laten je niet gerust
Daar zijn de mensen die nu thuis werken zich goed van bewust.
En buiten de vraag hoe ze jou wat minder kunnen hinderen,
Is er nog: wat doe je met die kinderen?
Hebben ze geen nood aan structuur?
Beperken we de schermtijd niet best tot een uur?
Kunnen ze wel zonder kameraadjes?
Vind ik ergens wat filmpjes, websites, extra oefenblaadjes?
We kunnen de leerkrachten toch wel om extra werk vertrouwen?
Hoe moet ik die kinderen anders weken bezig houden?
Word ik niet gek van die pubers in de buurt?
Geraakt de sfeer in dit gezin niet verzuurd…?

Ik lees en zie het met grote ogen aan
Terwijl ik geen minuut rust ken, niets kan plannen
Niet kan werken, noch kan ontspannen.
Een kind met een beperking dat behoort tot de risicogroep
En mijn persoonlijke constante hulp inroept
‘t is iets dat niemand ziet
Maar toch klaag ik niet.

Want ik denk aan zij die moeten gaan werken.
Zij die de maatschappij verzorgen, op elk domein.
Zij die niet elk moment bij hun kinderen kunnen zijn
… een onmogelijk compromis.
Of hoe alles relatief is.

Monstermoeder

Ik open mijn ogen en de zon schijnt al gezellig binnen. Het belooft een mooie eerste zomerdag te worden. Na het douchen, kijk ik in de kleerkast. MMM, een zomers kleedje, deftig want het is Palmzondag, maar gemakkelijk want we blijven gewoon thuis vandaag. Geen palmviering, geen werkendag, geen familiebezoekjes…
Mariken komt ook het bed uit. Ze wil eten. Voor ze naar beneden gaat, stopt ze aan de trap. Ze zoekt op haar tablet het juiste filmpje. Ze laat het spelen tot op het juiste moment en dan…tik…met de juiste vinger doet ze het beeld stilstaan op het juiste beeld. Ik kijk het schouwspel aan. Meestal erger ik me blauw aan deze ‘procedure’. Geduld is immers geen karaktereigenschap waar ik eigenaar van ben. Maar nu…laat ik haar rustig begaan, wacht ik tot ze klaar is om de eerste tree te nemen en geniet ik bijna van deze routine. Ik glimlach. Och, we moeten toch niets doen en nergens naartoe.
En plots besef ik tot mijn spijt
dat ik op schoolochtenden soms een monstermoeder ben
En ik ontdek dat Mariken iets heeft wat ieder mens haar benijdt.
Mariken heeft tijd.

Moeder in tijden van corona – april 2020

‘Dag schat, hoe gaat het vandaag met jou? Papa en ik missen je’.

De woordenwaterval van mijn dochter stroomt vrolijk door de telefoon en overspoelt mij met een enigszins ‘verdrietige’ vreugde.  Ik zit in een emotionele roller coaster van liefde, verdriet, angst…. Zo te horen lijdt ze niet onder de ingrijpende maatregelen die er in de instelling genomen zijn om het coronavirus onder controle te krijgen.  Elke dag geeft ze het relaas van wat er in haar leefwereld is gebeurd (voor zover er nog enige vorm van bedrijvigheid is) en wat ze allemaal heeft gedaan.  En dit op haar speciale, humoristische manier.  Eigenlijk vindt ze deze afzondering niet zo erg ….  geen therapieën, uitslapen, het eten wordt op haar studio gebracht…  Deze roomservice bevalt haar wel.

Ik ben blij dat mijn dochter zelf contact kan opnemen met ons.  Maar er zijn ook kinderen die zich niet bewust zijn van wat er gaande is.

Ik kan mij indenken dat de voorbije weken heel vreemd en onwerkelijk aanvoelden voor ouders die hun kind niet meer mogen bezoeken.   Als moeder van een dochter met een niet aangeboren hersenaandoening voel ik de pijn van andere moeders en leef ik intens mee met dit bange afwachten. Moeder zijn, is het meeleven tijdens overwinningen en obstakels die je kind meemaakt. Maar dit virus zorgt er nu voor dat wij onze kinderen niet meer kunnen zien, niet meer kunnen knuffelen….

Via de media zie je dan leuke filmpjes die laten zien hoe mensen contact opnemen met hun familie, kleinkinderen die zwaaien naar oma en opa….. en hoe erg het is dat ze elkaar niet kunnen ontmoeten.  Allemaal leuke verhalen en initiatieven.  Ik word daar soms verdrietig van en denk: ’Jullie hebben tenminste kleinkinderen die naar je kunnen wuiven’.

Misschien kan de media ook eens denken aan de gevoelens en angsten van ouders die hun kinderen niet meer mogen bezoeken?

Elke avond om 8 uur klappen voor de zorg, voor de helden die blijven doorgaan en onze dierbaren verzorgen. Ik klap voor alle moeders die nu hun kinderen moeten missen.  Ik denk aan alle moeders die geen filmpje kunnen maken om aan oma en opa te laten zien.

Zijn alle mama’s ook geen ‘helden’?
‘MAMA’ …. met dit woord begint toch ALLES!

In ons kot – maart 2020

Corona heeft ons land even on hold gezet. Er is terechte bezorgdheid voor de volksgezondheid en alle gevolgen van dien.

Ons Marie verblijft tijdens de week in de leefgroep. We krijgen de boodschap om haar als het kan thuis te houden en dit voor zo’n lang mogelijke tijd. Dit is een maatregel waar we zeker achter staan, zeker als je weet dat er in haar leefgroep een aantal jongeren verblijven met heel kwetsbare longen.

Marie vindt de gedachte dat ze mag thuis blijven geweldig. Ze fladdert en glimt.

We voelen ook wel een enorme stress bij haar met al de drastische maatregelen. Op school was ze donderdag ontploft omdat de zwemles was afgelast, ze niet naar het Trefhuis mocht om gezelschapsspellen, de opendeur gaat niet door… We mogen als ouder niet meer binnen in de leefgroep en moeten haar aan de voordeur oppikken. Al die veranderingen zorgen voor pure chaos in haar hoofd. Chaos zorgt voor uitbarstingen.

Marie blijft dus thuis de komende weken. Alle mogelijke afleidingen zijn ook geschrapt: geen scouts, geen turnen, geen dansen,… Er was groot verdriet bij haar toen ze hoorde dat haar scoutsweekend niet doorging. Ook een uitje naar het zwembad, de film, de bowling,… zit er nu niet in. Het worden pittige weken.

Ik schiet in een blinde paniek-kramp met de gedachte dat we haar voor vijf weken thuis zullen hebben. Thuis voor de volle 24 uur!

Ik krijg gelukkig van verschillende vrienden en familie heel lieve berichtjes met de vraag of het even kunnen overnemen, of ze iets kunnen doen,… Ook de broers staan ook paraat om even de zorg over te nemen. Het doet enorm deugd dat mensen al zelf de reflectie maken dat we even voor een serieuze uitdaging staan.

Het zou mooi zijn mocht je ook zelf contact opneemt met zorggezinnen om even hun zorg uit handen te nemen. Al is het maar even, het betekent enorm veel even op adem te komen.

Voor mij lijkt het alsof ik even een oneindig hoge berg moet beklimmen. Maar zoals altijd zullen we stap per stap aan onze tocht beginnen.

Frauke Cosaert – Wervelkind

Anna is anders – februari 2020

“Loslaten is een andere manier van vasthouden”, hoorden we ooit iemand van jullie zeggen. Dat is ook wat je tussen de lijnen van de laatste blog van Anna is anders kan lezen. Mama Renilde vond in haar trukendoos een nieuwe truk om haar dochter tot rust te laten komen, en dat was niet iets voor de hand liggend …

New young mom in town. – januari 2020

Jolien Steels is al enkele jaren actief op Instagram, maar de jonge mama uit Dendermonde ontdekte pas écht de kracht van de online community dankzij de komst van haar zoon Léon.

Je kan (een deel van) hun verhaal lezen in de Flair van 11 januari 2020. Maar het profiel van Jolien en Léon is ook zeker een pareltje om te volgen als je helemaal verliefd wil worden op heel veel mooie smiles en “het leven zoals het is”. Zo gingen Jolien en Léon recent snoezelen in ’t Mankement bij onze collega’s van KVG Vlaams-Brabant en kan je hen volgen bij andere leuke (en minder leuke) uitstapjes.

Is deze besparingsronde er één te veel voor Gezin en Handicap?

Celia en ik

Al vijf jaar vormen wij een ijzersterk team, een onafscheidelijk duo, Celia en ik. Er is geen Celia zonder mama en geen mama zonder Celia. Ik ben haar beste vriend, zegt ze zélf!

Vijf jaar geleden werd ik alleenstaande mama van een prachtig klein meisje die mij van het eerste moment betoverde en verliefd maakte met haar gitzwarte doordringende oogjes.

Alleenstaande mama werd ik niet bewust, zo had ik mij mijn leven nooit voorgesteld. Het kwam onverwacht, en voor ik het wist zat ik terug bij mijn moeder thuis, met een klein hoopje liefde op mijn schoot. De eerste twee jaar waren erg zwaar, veel doktersbezoeken, onzekerheid en soms ook een klein beetje hoop. Maar ik wist diep vanbinnen dat er “iets” mis was.

Een nieuw hoofdstuk brak aan, Celia en ik zouden verhuizen naar een gezellig appartementje. Eindelijk een nieuw begin, Celia en ik. Een half jaar nadat wij gesetteld waren kreeg ik “het verdict”. Celia lijdt aan een zeldzame chromosomenafwijking, nl. 22q11 deletie syndroom.

Mijn wereld stortte in… Hoe ging ik dit doen? Heel alleen (want zo voelt het toch) een kindje opvoeden was al uitdagend genoeg, maar nu kwamen de extra zorgen er ook nog eens bij. Gelukkig stond – en sta – ik niet helemaal alleen in dit verhaal. Ik heb een hele lieve mama die mij helpt en een klein deeltje mee opvangt. Celia moet wekelijks een aantal keer naar therapie (logo, ergo, kine) en regelmatig moeten wij naar Leuven, voor opvolging en onderzoeken.

Het is niet gemakkelijk, het leven dat ik nu leid, als alleenstaande mama van een zorgenkindje. De tranen zijn voor mij, de twijfels zijn voor mij, de vaak moeilijke beslissingen zijn voor mij en de onzekerheid en angst bekruipen vaak alleen mij.

Maar, aan de andere kant, zijn de knuffels elke avond voor het slapengaan voor mij, onze momentjes in de auto als we keihard mee aan het zingen zijn op foute muziek zijn voor mij, de lieve woordjes zijn voor mij en ik heb er een beste vriendin voor het leven bij!

Stukje dat ik schreef een aantal maanden geleden:

Elke dag weer,

ben ik je mama,

je vriendin,

maar ook je advocaat.

Ik heb geen rechten gestudeerd,

geoefend op pleidooien,

wetboeken vanbuiten geleerd.

Toch ben ik jouw advocaat,

en dat gaat vanzelf.

Want wanneer de wereld soms een beetje moeite heeft met je te begrijpen,

ben ik er om het uit te leggen.

Wanneer je onterecht verkeerd wordt begrepen,

ben ik er om je te verdedigen.

Wanneer je onderschat of net overschat wordt,

ben ik er om het tegendeel te bewijzen.

Maar,

wanneer ik het moeilijk heb,

verdrietig ben

of het echt even niet meer zie zitten,

ben JIJ er om mij te laten zien dat de wereld ook een hele mooie plek kan zijn…

Foute bestemming

We hadden er met grote broer Miel al een fantastische reis opzitten en besloten voor een brusje te gaan. Dus we boekten onze tweede reis.

Zelfde bestemming. Een zonnige bestemming. Af en toe een buitje. Maar voor de rest een topbestemming waar veel mensen samen met ons al waren geweest.

En toen werd Lou geboren en vertrokken we weer op reis.

Al snel kwamen we erachter dat we op de foute bestemming waren aangekomen.

We hadden gepakt voor mooi weer, korte broeken, slippers, zonnebrillen. Maar het was er koud en regenachtig. En ze spraken er een vreemde taal waar we kop noch staart aan krijgen…

Na 2 jaar zoeken en ploeteren kreeg onze nieuwe bestemming eindelijk een naam: Autisme.  

We vonden geleidelijk aan onze draai op onze nieuwe bestemming. We hebben onze garderobe aangepast en we beginnen stilaan iets van de taal te snappen.

Al blijft het soms heel lastig en snakken we terug naar die zonnige bestemming. Een bestemming zonder zorgen waarin de toekomst niet zo onzeker is. Een bestemming waar we de mensen verstaan. Een bestemming waar we niet nagestaard worden omdat we een beetje anders zijn. Een bestemming waar we een stukje van onszelf hebben achtergelaten.

Maar we weten dat Lou iedere dag keihard zijn best doet. Hij blijft beetje bij beetje vooruit gaan en hij heeft al gigantische weg afgelegd. En wij ook samen met hem.

Samen met hem hebben we leren genieten van een niet-toeristische bestemming en van de kleine stapjes vooruit die eigenlijk reuzestappen zijn.

Hij heeft ons geleerd dat we meer aankunnen dan we denken.

Dat een kind niet veel meer nodig heeft dan liefde en een warme thuis.

En dat liefde geen woorden nodig heeft.