Bij ons thuis – juni 2020

Al een deel van de ouders beleefden hun “eerste schooldag 2.0”. Zoals steeds bij een eerste schooldag, ging dit gepaard met gemengde gevoelens. Toch zijn er nog veel ouders die op hete kolen zitten en verlangen naar een opstart van de lessen én therapieën van hun kind(eren). Zo ook Hilde. Hilde kroop in haar pen en laat van zich horen in onze rubriek “bij ons thuis”.

Bij ons thuis – April 2020 editie 2

Alles is relatief

En plots was daar een virus dat ons leven beperkte, en hoe
Velen moesten verplicht thuis blijven, vaak met hun kinderen, nog aan toe.
Al snel kwamen er tips om verveling tegen te gaan:
Leer een instrument, lees een boek, trek wandelschoenen aan.
Maar wat dan als je met die kinderen zit,
Dan verveel je je geen sikkepit
Die laten je niet gerust
Daar zijn de mensen die nu thuis werken zich goed van bewust.
En buiten de vraag hoe ze jou wat minder kunnen hinderen,
Is er nog: wat doe je met die kinderen?
Hebben ze geen nood aan structuur?
Beperken we de schermtijd niet best tot een uur?
Kunnen ze wel zonder kameraadjes?
Vind ik ergens wat filmpjes, websites, extra oefenblaadjes?
We kunnen de leerkrachten toch wel om extra werk vertrouwen?
Hoe moet ik die kinderen anders weken bezig houden?
Word ik niet gek van die pubers in de buurt?
Geraakt de sfeer in dit gezin niet verzuurd…?

Ik lees en zie het met grote ogen aan
Terwijl ik geen minuut rust ken, niets kan plannen
Niet kan werken, noch kan ontspannen.
Een kind met een beperking dat behoort tot de risicogroep
En mijn persoonlijke constante hulp inroept
‘t is iets dat niemand ziet
Maar toch klaag ik niet.

Want ik denk aan zij die moeten gaan werken.
Zij die de maatschappij verzorgen, op elk domein.
Zij die niet elk moment bij hun kinderen kunnen zijn
… een onmogelijk compromis.
Of hoe alles relatief is.

Monstermoeder

Ik open mijn ogen en de zon schijnt al gezellig binnen. Het belooft een mooie eerste zomerdag te worden. Na het douchen, kijk ik in de kleerkast. MMM, een zomers kleedje, deftig want het is Palmzondag, maar gemakkelijk want we blijven gewoon thuis vandaag. Geen palmviering, geen werkendag, geen familiebezoekjes…
Mariken komt ook het bed uit. Ze wil eten. Voor ze naar beneden gaat, stopt ze aan de trap. Ze zoekt op haar tablet het juiste filmpje. Ze laat het spelen tot op het juiste moment en dan…tik…met de juiste vinger doet ze het beeld stilstaan op het juiste beeld. Ik kijk het schouwspel aan. Meestal erger ik me blauw aan deze ‘procedure’. Geduld is immers geen karaktereigenschap waar ik eigenaar van ben. Maar nu…laat ik haar rustig begaan, wacht ik tot ze klaar is om de eerste tree te nemen en geniet ik bijna van deze routine. Ik glimlach. Och, we moeten toch niets doen en nergens naartoe.
En plots besef ik tot mijn spijt
dat ik op schoolochtenden soms een monstermoeder ben
En ik ontdek dat Mariken iets heeft wat ieder mens haar benijdt.
Mariken heeft tijd.

Moeder in tijden van corona – april 2020

‘Dag schat, hoe gaat het vandaag met jou? Papa en ik missen je’.

De woordenwaterval van mijn dochter stroomt vrolijk door de telefoon en overspoelt mij met een enigszins ‘verdrietige’ vreugde.  Ik zit in een emotionele roller coaster van liefde, verdriet, angst…. Zo te horen lijdt ze niet onder de ingrijpende maatregelen die er in de instelling genomen zijn om het coronavirus onder controle te krijgen.  Elke dag geeft ze het relaas van wat er in haar leefwereld is gebeurd (voor zover er nog enige vorm van bedrijvigheid is) en wat ze allemaal heeft gedaan.  En dit op haar speciale, humoristische manier.  Eigenlijk vindt ze deze afzondering niet zo erg ….  geen therapieën, uitslapen, het eten wordt op haar studio gebracht…  Deze roomservice bevalt haar wel.

Ik ben blij dat mijn dochter zelf contact kan opnemen met ons.  Maar er zijn ook kinderen die zich niet bewust zijn van wat er gaande is.

Ik kan mij indenken dat de voorbije weken heel vreemd en onwerkelijk aanvoelden voor ouders die hun kind niet meer mogen bezoeken.   Als moeder van een dochter met een niet aangeboren hersenaandoening voel ik de pijn van andere moeders en leef ik intens mee met dit bange afwachten. Moeder zijn, is het meeleven tijdens overwinningen en obstakels die je kind meemaakt. Maar dit virus zorgt er nu voor dat wij onze kinderen niet meer kunnen zien, niet meer kunnen knuffelen….

Via de media zie je dan leuke filmpjes die laten zien hoe mensen contact opnemen met hun familie, kleinkinderen die zwaaien naar oma en opa….. en hoe erg het is dat ze elkaar niet kunnen ontmoeten.  Allemaal leuke verhalen en initiatieven.  Ik word daar soms verdrietig van en denk: ’Jullie hebben tenminste kleinkinderen die naar je kunnen wuiven’.

Misschien kan de media ook eens denken aan de gevoelens en angsten van ouders die hun kinderen niet meer mogen bezoeken?

Elke avond om 8 uur klappen voor de zorg, voor de helden die blijven doorgaan en onze dierbaren verzorgen. Ik klap voor alle moeders die nu hun kinderen moeten missen.  Ik denk aan alle moeders die geen filmpje kunnen maken om aan oma en opa te laten zien.

Zijn alle mama’s ook geen ‘helden’?
‘MAMA’ …. met dit woord begint toch ALLES!

In ons kot – maart 2020

Corona heeft ons land even on hold gezet. Er is terechte bezorgdheid voor de volksgezondheid en alle gevolgen van dien.

Ons Marie verblijft tijdens de week in de leefgroep. We krijgen de boodschap om haar als het kan thuis te houden en dit voor zo’n lang mogelijke tijd. Dit is een maatregel waar we zeker achter staan, zeker als je weet dat er in haar leefgroep een aantal jongeren verblijven met heel kwetsbare longen.

Marie vindt de gedachte dat ze mag thuis blijven geweldig. Ze fladdert en glimt.

We voelen ook wel een enorme stress bij haar met al de drastische maatregelen. Op school was ze donderdag ontploft omdat de zwemles was afgelast, ze niet naar het Trefhuis mocht om gezelschapsspellen, de opendeur gaat niet door… We mogen als ouder niet meer binnen in de leefgroep en moeten haar aan de voordeur oppikken. Al die veranderingen zorgen voor pure chaos in haar hoofd. Chaos zorgt voor uitbarstingen.

Marie blijft dus thuis de komende weken. Alle mogelijke afleidingen zijn ook geschrapt: geen scouts, geen turnen, geen dansen,… Er was groot verdriet bij haar toen ze hoorde dat haar scoutsweekend niet doorging. Ook een uitje naar het zwembad, de film, de bowling,… zit er nu niet in. Het worden pittige weken.

Ik schiet in een blinde paniek-kramp met de gedachte dat we haar voor vijf weken thuis zullen hebben. Thuis voor de volle 24 uur!

Ik krijg gelukkig van verschillende vrienden en familie heel lieve berichtjes met de vraag of het even kunnen overnemen, of ze iets kunnen doen,… Ook de broers staan ook paraat om even de zorg over te nemen. Het doet enorm deugd dat mensen al zelf de reflectie maken dat we even voor een serieuze uitdaging staan.

Het zou mooi zijn mocht je ook zelf contact opneemt met zorggezinnen om even hun zorg uit handen te nemen. Al is het maar even, het betekent enorm veel even op adem te komen.

Voor mij lijkt het alsof ik even een oneindig hoge berg moet beklimmen. Maar zoals altijd zullen we stap per stap aan onze tocht beginnen.

Frauke Cosaert – Wervelkind

Anna is anders – februari 2020

“Loslaten is een andere manier van vasthouden”, hoorden we ooit iemand van jullie zeggen. Dat is ook wat je tussen de lijnen van de laatste blog van Anna is anders kan lezen. Mama Renilde vond in haar trukendoos een nieuwe truk om haar dochter tot rust te laten komen, en dat was niet iets voor de hand liggend …

New young mom in town. – januari 2020

Jolien Steels is al enkele jaren actief op Instagram, maar de jonge mama uit Dendermonde ontdekte pas écht de kracht van de online community dankzij de komst van haar zoon Léon.

Je kan (een deel van) hun verhaal lezen in de Flair van 11 januari 2020. Maar het profiel van Jolien en Léon is ook zeker een pareltje om te volgen als je helemaal verliefd wil worden op heel veel mooie smiles en “het leven zoals het is”. Zo gingen Jolien en Léon recent snoezelen in ’t Mankement bij onze collega’s van KVG Vlaams-Brabant en kan je hen volgen bij andere leuke (en minder leuke) uitstapjes.

Pette – draadje trek