Bij ons thuis – eerste momenten

Lewis is altijd een heel gevoelige jongen geweest, als baby al.
Wou altijd dicht bij mij zijn en wou nooit alleen slapen.
Als kleuter trok hij zich altijd al alles aan van wat er met klasgenootjes
of kleine broer op school gebeurde. Dit zorgde al vaak voor
“ontploffingen” thuis. Wij zochten er niets achter.
Gewoon een gevoelige jongen.

In 2019 (laatste kleuterklas) besloot ik om hem aan te melden bij een
multidisciplinair team. Ik maakte me zorgen of Lewis wel naar het eerste
leerjaar zou kunnen. Ik werd gesust door het zorgteam van de school.
Ik MOEST Lewis de kans geven om zich te bewijzen, ik mocht zeker niet
te snel conclusies trekken en moest het maar gewoon even afwachten.
Ik besloot hem die kans ook te geven maar bleef er zeker van dat hij het
niet gemakkelijk zou hebben. Grote klas, zijn schrijfmotoriek was niet goed
(hiervoor volgende hij kine), zijn concentratie was niet wat het moest zijn, hij kon niet goed stilzitten en hij was enorm snel afgeleid door externe prikkels.
Ook bleef de mogelijkheid “ASS” door mijn hoofd spoken. Ik besloot van mijn hart een steen te maken en
tijdens de intake liet ik het woord vallen.

Ik werd aangekeken alsof ze een spook hadden gezien.
Ondertussen zat Lewis op het eerste leerjaar en voelde ik hem beetje bij beetje
verdrinken. Huiswerk lukte niet meer, hij had ongelukjes in zijn boxershort,
hij voelde zich bijna elke dag ziek, ging wenend naar school.
Ik besloot in te grijpen en we kwamen weer met het zorgteam van de school samen.
Gelukkig zag iedereen hetzelfde : dit kan zo echt niet verder!
We hebben alles op alles gezet om hem naar het bijzonder onderwijs te krijgen.

De maand erop kreeg Lewis de IQ- en een concentratietest.
Daar kwamen geen zorgwekkende resultaten uit.
Hij was wat jong voor zijn leeftijd, had wat concentratieproblemen, zijn
IQ was goed en hij moest maar rilatine nemen. De kinderpsychiater
werd bijna kwaad toen we over buitengewoon onderwijs spraken.
“Na 2 maanden? Overschakelen? De juf moet maar wat meer haar best doen,
daar wordt ze voor betaald!”
Het ergste van alles : de juf deed ontzettend hard haar best, meer dan ze kon.
Maar het lukte gewoonweg niet, hij blokkeerde!

Lewis is in december 2019 overgeschakeld naar bijzonder onderwijs,
zonder medeweten van de kinderpsychiater, die heeft hem nooit meer gezien.
Ik besloot hem aan te melden in een diagnosecentrum en 22 januari 2020 konden
we al op intake. Ze luisterde echt naar wat wij “verdacht” vonden en ze besloten
dat het niet slecht was om Lewis te testen op ASS.
In diezelfde maand had ik een gesprek met school.
Ik gaf aan dat mijn gevoel, ondanks bijzonder onderwijs, nog niet juist zat.
Te druk, te snel, te veeleisend, …. “Het zou allemaal wel goed komen”

Naarmate de testings vorderden kreeg ik weer een vreemd gevoel.
Vragen bleven onbeantwoord en ik kreeg geen info over welke testings er zouden
gebeuren. Swat, ik was blij dat iemand me eindelijk serieus nam en dacht hier niet verder bij na.
4 december 2020 kregen we eindelijk de diagnose.
Er werd veel rond de pot geleuterd en nooit echt tot de essentie van de zaak gegaan.
Toen we te horen kregen dat Lewis niet door een psychiater gezien werd maar dat
de psychiater wel het eindverslag afgetekend had, schoof de grond onder mijn voeten weg.
Hoe kan een arts een kind diagnosticeren als zij hem nooit gezien heeft???
Hebben jullie hem dan gefilmd vroeg ik hoopvol?
“Neen” was het antwoord.

Lewis heeft : ADHD, aandachtstekort, last van hyperactiviteit en impulsiviteit en heeft
wel autistiforme kenmerken. Hij heeft ook een lager IQ dan bij de vorige testing.
Maar we kunnen hem geen diagnose ASS geven.
“Hij kijkt ons in de ogen en is té sociaal, dat doen autisten niet”
Op het eerst moment was ik opgelucht : “toch geen autisme” maar ‘s nachts werd ik zwetend en wenend wakker : DIT KLOPT NIET!!!

5 december 2020 heb ik al mijn moed bijeen geraapt en heb ik naar een gespecialiseerd centrum gebeld. De kinderpsychiater is gespecialiseerd in diagnostische onderzoeken naar ASS. Zij testen normaal geen tweede keer maar nadat ik mijn verhaal had uitgelegd wouden ze hem wel de kans geven. Toen kwam alles in een stroomversnelling.

4 januari : logopedisch onderzoek
11 januari : onderzoek bij psychologe + 2.5u durende ontwikkelingsanamnese
1 februari : onderzoek 2 bij de psychologe
Tussenin hebben nog een kine onderzoek en een klasobservatie plaatsgevonden
15 maart : eindgesprek

Eindelijk had ik echt het gevoel : ‘als het hier niet goed gebeurd dan gebeurd het nergens goed.’
We werden op de hoogte gehouden en er werd heel transparant gecommuniceerd naar ons toe.
Toen we het eindgesprek hadden besloot ik eerst de diagnose te aanhoren en dan pas de uitleg te krijgen.

“We hebben de onderzoeken grondig doorgevoerd en we zijn tot de conclusie gekomen dat Lewis inderdaad ASS heeft. We zijn er zelfs van overtuigd als zijn ASS goed aangepakt wordt dat een groot deel van zijn ADHD wegvalt”
Hoe zeer ik ook voorbereid was, het was een echte klap in mijn gezicht.
Ik ben beginnen wenen, het werd zwart voor mijn ogen en ik wist even niet meer waar ik zat.
Een diagnose komt enorm hard binnen, hoe overtuigd je er zelf ook al van was.

Bij ons thuis – moederdag

Over Marie:

Mijn lieve dochter, je zit al 27 jaar in lockdown. Letterlijk en figuurlijk, in een lichaam dat je berooft van doorsnee menselijke waarneming en communicatie, waardoor communiceren met jou voor veel mensen een brug te ver is.

Mijn dochter is extra speciaal, want ze leeft al haar hele leven ‘in quarantaine’ en ik met haar, als ze thuis is. Ze kan niet genieten van reizen en vergezichten, van gezellig tafelen of gemoedelijke gesprekken, ze hangt af van de goedheid, welwillendheid en liefde van de mensen rondom haar om in interactie te treden met onze bizarre wereld; ze zal nooit op eigen vleugels uitvliegen en me kleinkinderen schenken of me moed inspreken als mijn laatste uren gekomen zijn…neen, ze is geboren als een onschuldig, hulpbehoevend vogeltje dat  altijd opnieuw onder de sterke vleugels van haar mama dekking zoekt, vooral in zwaar weer…en daar zijn we vandaag, nog maar eens…

10/05/2020 – ‘moeder’dag

Moederdag 2020, voor vele mama’s een superlatief. Wie had kunnen vermoeden dat 13/3 de start was van een ongekende moeder-marathon… Ik weet niet wie dit tot nog toe helemaal ‘zen’ heeft kunnen waar maken. Zelf heb ik in elk geval ongekende hoogtes, maar ook weinig benijdenswaardige laagtes gekend.

Als jonge moeder trachtte ik me al te verzoenen met het idee dat kleine kindjes groot worden en loslaten het mooiste is wat je je kroost naderhand kan schenken. Tenzij je kroost niet wil/kan loslaten en zich krampachtig aan je vastklampt en je duidelijk maakt dat je de enige haalbare optie bent.

Gelukkig is dit laatste scenario uitzonderlijk en begrijpelijk voor jou – je hebt er ook niet om gevraagd, Marie – maar Covid-19 en alle nuttige en nutteloze maatregelen daaromtrent, zijn zeker niet bevorderlijk in het proces van noodzakelijke onthechting. Alle inspanningen van de laatste twee jaar om je te laten wennen aan je nieuwe thuis(situatie) zijn in één ruk tenietgedaan. Je triomfeert en panikeert tegelijk.  Want, zelfs als je me keer op keer duidelijk maakt dat ‘altijd thuis’ het nieuwe normaal is, besef je goed dat dit alleen maar wishful thinking is en je ooit terug moet naar ‘jou huis’.

Ikzelf ben een slecht baken want kan je geen klaarheid brengen over de toekomst. Ik (over)leef, samen mét jou, elke nieuwe dag. In de hoop dat er morgen meer duidelijkheid komt over wat, waar, wanneer… Je routine is verstoord, vele noodzakelijke therapieën zijn ontoegankelijk, niemand ligt wakker van jou lot en dat van duizenden andere jongvolwassenen die voorlopig onder de vleugels van hun ouders, veilig onderdak hebben gevonden.

Ik erken dat er vele momenten zijn dat ik met jou, mijn lieve dochter, opga in een onmetelijke en onbeschrijfelijke liefde.  Maar ik erken ook, dat er momenten zijn, missy – als je schoudertrekkend, zenuwachtig met je hoofd heen-en-weer bewegend, met je benen zoekend naar dat opstapje, klagend in je zetel traantjes laat, altijd maar weer vertelt dat je altijd thuis wil blijven… –  dat ik wens dat je me eventjes met rust laat. Omdat ik moet bijtanken en voelen dat ik ook leef. Maar al 8 weken vul je elke m3 lucht die ik inadem.

Vrijdag liet men ons weten dat een terugkeer naar je Vlier-huis nog niet voor binnenkort is. Perspectief is blijkbaar onnodig in jou en ons geval. Veel keuze hebben we niet. ‘Niet klagen, maar dragen en bidden om kracht’ stond er op een tegeltje bij mijn mama thuis. Ik heb het duizendmaal gelezen en vond het bullshit …

Voor alle mama’s, overvraagd dezer dagen, blijf geloven in jezelf, een fijne moederdag!

09/05/2021 – Moederdag

Lieve dochter, sinds de vorige Moederdag kan je – gelukkig maar – opnieuw onder ‘streng gecontroleerde atmosfeer’ op regelmatige basis pendelen tussen je Vlier-huis en thuis.

Toen je eindelijk kon teruggaan, was ik blij om weer wat rust te vinden. Maar ik was ook ongerust naar jou reactie, na maanden aan één stuk thuis. Wat bleek? Ook jij was blij, tegen alle verwachtingen in! Wat kan een mama zich meer wensen? Het mooiste – weliswaar late – moederdaggeschenk ooit!

Die vele uren samen, elke ochtend achter je leesloep, waar we het hadden over vreugdes en verdriet, gebeurtenissen die je misschien moeilijk kon snappen, maar die ik op een zo begrijpelijk mogelijke manier dichter bij je bracht, de wolken en de bomen, de zon en het gazon, de vogels en de vlinders… Alles hebben we in detail bestudeerd. Je was aandachtig en je slorpte de vele informatie gretig op. We spraken over recht op eigen keuzes en volwassen worden.

Bij je terugkeer naar je Vlier-huis verbaasde je mij en je hele omgeving dan ook met je positieve houding, opgekrikt zelfvertrouwen en zichtbaar toegenomen ondernemingszin.

Ondertussen draait de wereld vierkant verder en blijf je, samen met je vele collega’s, vaak in de kou staan. Voor jullie nog geen sport, geen zwemmen, geen massage … Terwijl jullie bijna allemaal gevaccineerd zijn. Zou de wereld het niet begrijpen als jullie voor één keer minstens dezelfde en misschien vroeger vrijheden kregen dan anderen?

Ik duim er alvast voor en zie er naar uit. Je hebt me alleen maar trots gemaakt het laatste jaar, lieve dochter.

‘Ik hou van jou, met heel mijn hart en ziel hou ik van jou, langs de zon en maan tot aan het ochtendblauw, ik hou zo veel van jou, van jou….’

Bij ons thuis – november 2020

Perspectief van ouders: ter inspiratie voor zorgprofessionals

In de bundel ‘In mijn hart…, uit mijn handen’ met achttien verhalen vertellen ouders over de zoektocht naar goede zorg voor hun kind. Het gaat om ouders die de intensieve zorg voor hun kind uit handen moeten geven en – net als alle ouders – het beste voor hun zoon of dochter willen. Dat is logisch, maar niet vanzelfsprekend. Want soms schuurt en botst de samenwerking met zorgprofessionals. Het boek biedt een unieke inkijk in de ervaringen van ouders in vastlopende situaties. Iedereen, maar vooral beginnende en ervaren zorgprofessionals kunnen inspiratie putten uit de verhalen. Door diepgaand en zonder oordeel te luisteren naar het perspectief van ouders ontstaat inzicht in hoe het beter kan.

Uitgave downloaden.

Bij ons thuis – oktober 2020

Brief aan Kafka

Liefste instantie,

Jij bent er voor ons. Jij bent er voor onze kinderen. Wat je zegt en doet is zeker nuttig. Misschien. Af en toe. Maar veralgemening is je valkuil. Je snelle oordelen die bedoeld zijn om mensen beter te begrijpen, behelzen niet altijd de hele waarheid. Het is niet altijd juist wat jij van ons of onze kinderen denkt. Mag ik dat zeggen? Liever niet, dat begrijp ik.

Want instanties stellen hun visie soms voor als De Waarheid. En die kan heel bekrompen zijn. Elk kind is uniek. Elke ouder ook. En elke situatie ook. En daardoor zijn de standaardregels, -adviezen en -voorschriften niet zomaar altijd toe te passen. Dat maakt het lastig. Dat begrijp ik. Want wat als je niet in een hokje past? Zonder hokje kun jij geen pasklaar advies geven.

Dus beste instantie,

Weet jij eigenlijk nog waarover je praat? Luister jij wel naar mij? Kijk jij wel naar ons? Doen we het fout als we je advies niet opvolgen? Want het maakt ons onzeker dat jij dat denkt. Soms mag jij ook toegeven dat je het niet weet. Dat je naast me komt staan, zonder die bestraffende blik. Want dan zou je zien wat ik zie als ik naar mijn kind kijk. Dan zie je mij. Dan zie je ons.

Ik weet het, je wilt me gewoon helpen. Dat maakt me bang, want ik begrijp je niet. Net zoals jij mij ook niet begrijpt. Jij wilt mij niet begrijpen, want dat maakt jou onzeker. Het doet je wankelen.

Ik wil je vermanende vinger niet. Ik wil je bedenkelijke blik niet. Jij wilt mijn kritische opmerkingen niet. Jij apprecieert mijn weerstand niet.

Eigenlijk wil ik het liefst dat je ziet waarnaar we op zoek zijn en dat je me bevestigt in mijn zoektocht. Ik moet wel zoeken, want een standaardaanpak past niet bij ons. Ik wil een vertaling. Naar wat wel werkt voor mij en mijn kind. Naar wat goed voelt. Voor mij en mijn unieke kind. Niet omdat ik mijn kind zoveel beter vind, elk kind is uniek en moet zo bekeken worden. Weet jij wat mijn kind kan of waar het tegenaan loopt? Laat mij het vertellen. Kijk mee door mijn ogen.

Stel je dus niet alwetend op. Het is oké als jij het ook eens niet weet. Het zou je zoveel leuker maken, zoveel echter. Jouw onzekerheid zou me steunen. Want dan ben ik niet de enige die het niet weet. Kom naast me staan. Want als ik zo naar je moet opkijken, brengt dat me uit evenwicht. En dat kan toch niet je bedoeling zijn.

Fragment uit het boek "Hoogsensitief ouderschap" van Bieke Geenen.

Meer lezen? Koop het boek hier. 
Met de kortingscode ouderschapgh krijg je 10% korting én gratis verzending. 
Deze actie is geldig tot 31.12.2020.

Bij ons thuis – juni 2020

Al een deel van de ouders beleefden hun “eerste schooldag 2.0”. Zoals steeds bij een eerste schooldag, ging dit gepaard met gemengde gevoelens. Toch zijn er nog veel ouders die op hete kolen zitten en verlangen naar een opstart van de lessen én therapieën van hun kind(eren). Zo ook Hilde. Hilde kroop in haar pen en laat van zich horen in onze rubriek “bij ons thuis”.

Bij ons thuis – April 2020 editie 2

Alles is relatief

En plots was daar een virus dat ons leven beperkte, en hoe
Velen moesten verplicht thuis blijven, vaak met hun kinderen, nog aan toe.
Al snel kwamen er tips om verveling tegen te gaan:
Leer een instrument, lees een boek, trek wandelschoenen aan.
Maar wat dan als je met die kinderen zit,
Dan verveel je je geen sikkepit
Die laten je niet gerust
Daar zijn de mensen die nu thuis werken zich goed van bewust.
En buiten de vraag hoe ze jou wat minder kunnen hinderen,
Is er nog: wat doe je met die kinderen?
Hebben ze geen nood aan structuur?
Beperken we de schermtijd niet best tot een uur?
Kunnen ze wel zonder kameraadjes?
Vind ik ergens wat filmpjes, websites, extra oefenblaadjes?
We kunnen de leerkrachten toch wel om extra werk vertrouwen?
Hoe moet ik die kinderen anders weken bezig houden?
Word ik niet gek van die pubers in de buurt?
Geraakt de sfeer in dit gezin niet verzuurd…?

Ik lees en zie het met grote ogen aan
Terwijl ik geen minuut rust ken, niets kan plannen
Niet kan werken, noch kan ontspannen.
Een kind met een beperking dat behoort tot de risicogroep
En mijn persoonlijke constante hulp inroept
‘t is iets dat niemand ziet
Maar toch klaag ik niet.

Want ik denk aan zij die moeten gaan werken.
Zij die de maatschappij verzorgen, op elk domein.
Zij die niet elk moment bij hun kinderen kunnen zijn
… een onmogelijk compromis.
Of hoe alles relatief is.

Monstermoeder

Ik open mijn ogen en de zon schijnt al gezellig binnen. Het belooft een mooie eerste zomerdag te worden. Na het douchen, kijk ik in de kleerkast. MMM, een zomers kleedje, deftig want het is Palmzondag, maar gemakkelijk want we blijven gewoon thuis vandaag. Geen palmviering, geen werkendag, geen familiebezoekjes…
Mariken komt ook het bed uit. Ze wil eten. Voor ze naar beneden gaat, stopt ze aan de trap. Ze zoekt op haar tablet het juiste filmpje. Ze laat het spelen tot op het juiste moment en dan…tik…met de juiste vinger doet ze het beeld stilstaan op het juiste beeld. Ik kijk het schouwspel aan. Meestal erger ik me blauw aan deze ‘procedure’. Geduld is immers geen karaktereigenschap waar ik eigenaar van ben. Maar nu…laat ik haar rustig begaan, wacht ik tot ze klaar is om de eerste tree te nemen en geniet ik bijna van deze routine. Ik glimlach. Och, we moeten toch niets doen en nergens naartoe.
En plots besef ik tot mijn spijt
dat ik op schoolochtenden soms een monstermoeder ben
En ik ontdek dat Mariken iets heeft wat ieder mens haar benijdt.
Mariken heeft tijd.

Moeder in tijden van corona – april 2020

‘Dag schat, hoe gaat het vandaag met jou? Papa en ik missen je’.

De woordenwaterval van mijn dochter stroomt vrolijk door de telefoon en overspoelt mij met een enigszins ‘verdrietige’ vreugde.  Ik zit in een emotionele roller coaster van liefde, verdriet, angst…. Zo te horen lijdt ze niet onder de ingrijpende maatregelen die er in de instelling genomen zijn om het coronavirus onder controle te krijgen.  Elke dag geeft ze het relaas van wat er in haar leefwereld is gebeurd (voor zover er nog enige vorm van bedrijvigheid is) en wat ze allemaal heeft gedaan.  En dit op haar speciale, humoristische manier.  Eigenlijk vindt ze deze afzondering niet zo erg ….  geen therapieën, uitslapen, het eten wordt op haar studio gebracht…  Deze roomservice bevalt haar wel.

Ik ben blij dat mijn dochter zelf contact kan opnemen met ons.  Maar er zijn ook kinderen die zich niet bewust zijn van wat er gaande is.

Ik kan mij indenken dat de voorbije weken heel vreemd en onwerkelijk aanvoelden voor ouders die hun kind niet meer mogen bezoeken.   Als moeder van een dochter met een niet aangeboren hersenaandoening voel ik de pijn van andere moeders en leef ik intens mee met dit bange afwachten. Moeder zijn, is het meeleven tijdens overwinningen en obstakels die je kind meemaakt. Maar dit virus zorgt er nu voor dat wij onze kinderen niet meer kunnen zien, niet meer kunnen knuffelen….

Via de media zie je dan leuke filmpjes die laten zien hoe mensen contact opnemen met hun familie, kleinkinderen die zwaaien naar oma en opa….. en hoe erg het is dat ze elkaar niet kunnen ontmoeten.  Allemaal leuke verhalen en initiatieven.  Ik word daar soms verdrietig van en denk: ’Jullie hebben tenminste kleinkinderen die naar je kunnen wuiven’.

Misschien kan de media ook eens denken aan de gevoelens en angsten van ouders die hun kinderen niet meer mogen bezoeken?

Elke avond om 8 uur klappen voor de zorg, voor de helden die blijven doorgaan en onze dierbaren verzorgen. Ik klap voor alle moeders die nu hun kinderen moeten missen.  Ik denk aan alle moeders die geen filmpje kunnen maken om aan oma en opa te laten zien.

Zijn alle mama’s ook geen ‘helden’?
‘MAMA’ …. met dit woord begint toch ALLES!

In ons kot – maart 2020

Corona heeft ons land even on hold gezet. Er is terechte bezorgdheid voor de volksgezondheid en alle gevolgen van dien.

Ons Marie verblijft tijdens de week in de leefgroep. We krijgen de boodschap om haar als het kan thuis te houden en dit voor zo’n lang mogelijke tijd. Dit is een maatregel waar we zeker achter staan, zeker als je weet dat er in haar leefgroep een aantal jongeren verblijven met heel kwetsbare longen.

Marie vindt de gedachte dat ze mag thuis blijven geweldig. Ze fladdert en glimt.

We voelen ook wel een enorme stress bij haar met al de drastische maatregelen. Op school was ze donderdag ontploft omdat de zwemles was afgelast, ze niet naar het Trefhuis mocht om gezelschapsspellen, de opendeur gaat niet door… We mogen als ouder niet meer binnen in de leefgroep en moeten haar aan de voordeur oppikken. Al die veranderingen zorgen voor pure chaos in haar hoofd. Chaos zorgt voor uitbarstingen.

Marie blijft dus thuis de komende weken. Alle mogelijke afleidingen zijn ook geschrapt: geen scouts, geen turnen, geen dansen,… Er was groot verdriet bij haar toen ze hoorde dat haar scoutsweekend niet doorging. Ook een uitje naar het zwembad, de film, de bowling,… zit er nu niet in. Het worden pittige weken.

Ik schiet in een blinde paniek-kramp met de gedachte dat we haar voor vijf weken thuis zullen hebben. Thuis voor de volle 24 uur!

Ik krijg gelukkig van verschillende vrienden en familie heel lieve berichtjes met de vraag of het even kunnen overnemen, of ze iets kunnen doen,… Ook de broers staan ook paraat om even de zorg over te nemen. Het doet enorm deugd dat mensen al zelf de reflectie maken dat we even voor een serieuze uitdaging staan.

Het zou mooi zijn mocht je ook zelf contact opneemt met zorggezinnen om even hun zorg uit handen te nemen. Al is het maar even, het betekent enorm veel even op adem te komen.

Voor mij lijkt het alsof ik even een oneindig hoge berg moet beklimmen. Maar zoals altijd zullen we stap per stap aan onze tocht beginnen.

Frauke Cosaert – Wervelkind

Anna is anders – februari 2020

“Loslaten is een andere manier van vasthouden”, hoorden we ooit iemand van jullie zeggen. Dat is ook wat je tussen de lijnen van de laatste blog van Anna is anders kan lezen. Mama Renilde vond in haar trukendoos een nieuwe truk om haar dochter tot rust te laten komen, en dat was niet iets voor de hand liggend …

New young mom in town. – januari 2020

Jolien Steels is al enkele jaren actief op Instagram, maar de jonge mama uit Dendermonde ontdekte pas écht de kracht van de online community dankzij de komst van haar zoon Léon.

Je kan (een deel van) hun verhaal lezen in de Flair van 11 januari 2020. Maar het profiel van Jolien en Léon is ook zeker een pareltje om te volgen als je helemaal verliefd wil worden op heel veel mooie smiles en “het leven zoals het is”. Zo gingen Jolien en Léon recent snoezelen in ‘t Mankement bij onze collega’s van KVG Vlaams-Brabant en kan je hen volgen bij andere leuke (en minder leuke) uitstapjes.